Ο Άγιος Πλάτων
Κατάγονταν από την Άγκυρα και έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Ήταν άνθρωπος αγαθός και εργαζόταν αδιάκοπα για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης. Βοηθούσε φτωχούς και ασθενείς με γενναίες ελεημοσύνες, καθώς ήταν πολύ πλούσιος. Κατηγορήθηκε στον έπαρχο Αγριππίνο και ομολόγησε ότι πιστεύει στον Χριστό και ότι γι’ Αυτόν ζει και εργάζεται.
Ο Αγριππίνος, βλέποντας πως ο Πλάτων ήταν όμορφος και πλούσιος, προσπάθησε να τον παραπλανήσει με διάφορα δελεαστικά τεχνάσματα. Μάλιστα του παρουσίασε και την όμορφη ανιψιά του και του είπε πως, αν αρνιόταν την πίστη του, θα του τη χάριζε για σύζυγο.
Ο Πλάτων αρνήθηκε αμέσως, γιατί δεν αγαπούσε τις πρόσκαιρες απολαύσεις και στο μυαλό του κυριαρχούσε ο λόγος της Αγίας Γραφής:
«Να κρατάτε τον εαυτό σας μέσα στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για την αιώνια ζωή».
Τότε ο Αγριππίνος διέταξε και μαστίγωσαν ανελέητα τον Πλάτωνα. Έπειτα του έκαψαν τις σάρκες με πυρωμένα ραβδιά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν (306 μ.Χ.).
Ο Άγιος Ρωμανός
Έζησε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Όταν ο έπαρχος της Αντιοχείας Ασκληπιάδης υβρίζει τον Χριστό, η πιστή καρδιά του Ρωμανού φλέγεται από ιερή αγανάκτηση. Μια μέρα περιμένει τη στιγμή που ο έπαρχος μπαίνει στον ναό των ειδώλων και του λέει κατά πρόσωπο: «Τα είδωλα δεν είναι θεοί».
Ο Ασκληπιάδης, οργισμένος, διατάζει να κόψουν τη γλώσσα του Ρωμανού. Όμως ο Θεός κάνει θαύμα και, παρότι δίχως γλώσσα, ο Ρωμανός μπορεί να μιλά. Στη φυλακή κήρυττε τον Χριστό στους δεσμοφύλακες.
Οι ειδωλολάτρες, μη αντέχοντας αυτά τα θαύματα, τον έπνιξαν (304 μ.Χ.). Αλλά η αλήθεια δεν πνίγεται. Αντίθετα, οι διωγμοί επιταχύνουν τον θρίαμβό της. Δεν πέρασαν πολλοί αιώνες και τα είδωλα έπεσαν σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, επιβεβαιώνοντας τον λόγο του Ρωμανού: «Τα είδωλα δεν είναι θεοί».
Το Άγιο Νήπιο
Το άγιο αυτό βρέφος ρωτήθηκε από τον έπαρχο σε ποιον Θεό πιστεύει και απάντησε θαυματουργικά, με καθαρή φωνή: «Στον Χριστό». Αμέσως αποκεφαλίστηκε.
(Αυτό συνέβη όταν ο Άγιος Ρωμανός είπε στον Ασκληπιάδη πως ακόμη και τα μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι τα είδωλα δεν είναι θεοί.)
Ο Άγιος Ρωμανός από την Παλαιστίνη
Ήταν διάκονος της Εκκλησίας στην Καισαρεία της Παλαιστίνης και μαρτύρησε επί Διοκλητιανού το 298 μ.Χ. στην Αντιόχεια. Ενθάρρυνε τους χριστιανούς, την ώρα του μαρτυρίου τους, να ομολογούν τον Χριστό. Συνελήφθη και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός.
Ο Διοκλητιανός διέταξε να του κόψουν τη γλώσσα. Όμως και πάλι, με θαύμα, μιλούσε και ενθάρρυνε ακόμη περισσότερο τους χριστιανούς. Τελικά τον φυλάκισαν και τον έπνιξαν μέσα στη φυλακή, δένοντας ένα σχοινί στον λαιμό του. Έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.
(Πιθανόν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον προηγούμενο Άγιο Ρωμανό.)
Οι Άγιοι Ζακχαίος ο Διάκονος και Αλφαίος
Ο Ζακχαίος, διάκονος της Εκκλησίας των Γαδείρων (μικρό νησί της Ισπανίας στον Ατλαντικό), οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στο κριτήριο των ειδωλολατρών και ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό. Βασανίστηκε σκληρά και ρίχτηκε στη φυλακή, όπου τον άφησαν τέσσερα μερόνυχτα πάνω σε βασανιστικό ξύλο.
Έφεραν έπειτα στο κριτήριο τον Αλφαίο, που ήταν γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα. Του ξέσχισαν τα πλευρά, του έκαψαν τις πληγές και τον έριξαν στη φυλακή μαζί με τον Ζακχαίο.
Την επόμενη μέρα τους αποκεφάλισαν (307 μ.Χ.) και έτσι οι άγιες ψυχές τους ανέβηκαν στον θρόνο του Θεού.
Ο Όσιος Βασίλειος
Η μνήμη του διασώζεται μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1578, χωρίς άλλες πληροφορίες.
Ο Άγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά Ηπείρου
Καταγόταν από την Παραμυθιά. Κατά το καλοκαίρι βρισκόταν στους αγρούς μαζί με την αδελφή του και άλλους χριστιανούς. Εκεί ήρθε σε συμπλοκή με κάποιους Τούρκους που επιτέθηκαν με κακό σκοπό στην αδελφή του.
Οι Τούρκοι, προσβεβλημένοι από τη συμπλοκή, τον συκοφάντησαν στον πασά, λέγοντας ότι δήθεν θέλησε να αλλάξει πίστη. Ο πασάς τον συνέλαβε και τον πίεζε να αλλαξοπιστήσει.
Ο Αναστάσιος απάντησε:
«Ποτέ δεν υποσχέθηκα κάτι τέτοιο. Χριστιανός γεννήθηκα και χριστιανός θα πεθάνω με τη βοήθεια του Χριστού μου. Για τα αγαθά που μου υπόσχεσαι δεν ενδιαφέρομαι, γιατί έχω μεγαλύτερα και αιώνια αγαθά στους ουρανούς, που δεν συγκρίνονται με τα επίγεια».
Με αυτά τα λόγια κατάφερε να συγκινήσει τον γιο του πασά, Μούσα, ο οποίος έγινε χριστιανός (σύμφωνα με κάποιες πηγές βαφτίστηκε Δημήτριος και μαρτύρησε κι αυτός).
Ο Άγιος βασανίστηκε φρικτά στη φυλακή και τελικά αποκεφαλίστηκε έξω από την Παραμυθιά, κοντά σε ένα μοναστήρι, στις 18 Νοεμβρίου 1750. Το ιερό λείψανό του ενταφιάστηκε με τιμή από τους μοναχούς του μοναστηριού.