Ο Άγιος Αμφιλόχιος, επίσκοπος Ικονίου
Ήταν από την Καππαδοκία, σύγχρονος και φίλος του Μεγάλου Βασιλείου. Ξεχώρισε για τη μεγάλη του μόρφωση και ευσέβεια και έγινε επίσκοπος Ικονίου το 344. Υπήρξε άριστος ποιμένας και συμμετείχε στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου και διακρίθηκε. Η φήμη και το κύρος του δεν περιορίστηκαν μόνο στη δική του Εκκλησία· είχε μεγάλη επιρροή και σε άλλες περιοχές, όπου επενέβαινε για να διατηρείται η ειρήνη και να διδάσκεται σωστά η αλήθεια του Ευαγγελίου.
Οδηγός στο έργο του ήταν ο λόγος του Αποστόλου Παύλου:
«Σπούδασε να παρουσιάσεις τον εαυτό σου στον Θεό δοκιμασμένο, άψογο εργάτη, που διδάσκει ορθά τον λόγο της αλήθειας».
Σε επιστολή του προς τον Αμφιλόχιο, ο Μέγας Βασίλειος επαινεί την ηθική του προσωπικότητα. Τον παρακαλεί να παραστεί στη γιορτή προς τιμήν των μαρτύρων της Καισαρείας, επειδή ο λαός τον αγαπούσε ιδιαίτερα. Ο Άγιος Αμφιλόχιος έγραψε πολλούς θεολογικούς λόγους για την Ορθοδοξία και κοιμήθηκε ειρηνικά το 394.
Ο Άγιος Γρηγόριος, επίσκοπος Ακραγαντίνων
Γεννήθηκε στον Ακράγαντα της Σικελίας από ευσεβείς και εύπορους γονείς, τον Χαρίτωνα και τη Θεοδότη. Βαπτίστηκε από τον επίσκοπο Ποταμίωνα, ο οποίος τον ανέθρεψε, τον μόρφωσε και τον ενέταξε στον ιερό κλήρο στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού του Ρινότμητου (685–695).
Σε ηλικία 18 ετών πήγε στους Αγίους Τόπους, όπου χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο. Στη συνέχεια μετέβη στο Βυζάντιο και από εκεί στη Ρώμη, όπου, λόγω των αρετών και της μόρφωσής του, εκλέχθηκε επίσκοπος Ακραγαντινών.
Στην επισκοπή του αντιμετώπισε συκοφαντίες από δύο κληρικούς, τον Σαβίνο και τον Κρισκέντιο, που τον κατηγόρησαν για μοιχεία. Με θαυματουργικό τρόπο αποδείχθηκε η αθωότητά του και μετά από δύο χρόνια φυλάκιση και αργία επανήλθε στη θέση του. Αργότερα τέλεσε κι άλλα θαύματα. Κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα, το 690 μ.Χ. Σώζονται δέκα ερμηνευτικοί λόγοι του στον Εκκλησιαστή.
Ο Όσιος Σισίνιος ο Ομολογητής
Διακρίθηκε κατά τους διωγμούς των χριστιανών επί Διοκλητιανού (περ. 300 μ.Χ.). Κατάγονταν από την Κύζικο και κήρυττε με θάρρος την αλήθεια του Χριστού. Για το έργο του αυτό φυλακίστηκε πολλές φορές και υπέστη σκληρά βασανιστήρια.
Όταν ανέλαβε αυτοκράτορας ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Σισίνιος απελευθερώθηκε και συνέχισε τον θεάρεστο αγώνα του. Κατά την εμφάνιση της αίρεσης του Αρείου αγωνίστηκε γενναία υπέρ της Ορθοδοξίας. Έτσι, αγωνιζόμενος ως ομολογητής, ολοκλήρωσε τη ζωή του, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στον Χριστό.
Ο Όσιος Ισχυρίων ο Επίσκοπος
Πιθανόν ήταν επίσκοπος Ταρσού. Κοιμήθηκε ειρηνικά.
Ο Άγιος Ελενός, επίσκοπος Ταρσού
Κοιμήθηκε ειρηνικά.
Ο Άγιος Διονύσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Δεν αναφέρεται στους συνηθισμένους Συναξαριστές. Πρόκειται για τον Διονύσιο Α΄ τον Πελοποννήσιο, ο οποίος, από επίσκοπος Φιλιππουπόλεως, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης δύο φορές:
Α΄ θητεία: 1467–1472
Β΄ θητεία: 1489–1491
Μετά την παραίτησή του έζησε στη Μονή Εικοσιφοινίσσης στη Δράμα, όπου και κοιμήθηκε ειρηνικά.
Διήγηση οπτασίας κάποιου Ιωάννη
Λεπτομέρειες υπάρχουν στον «Μέγα Συναξαριστή» του Ματθαίου Λαγγή, τόμος 11, σελ. 595 (έκδ. 1993).
Η Κοίμηση του Αγίου Μητροφάνη
Ιεράρχης που μετονομάστηκε Μακάριος και έγινε ο πρώτος επίσκοπος Βορονεζίας το 1703.
Η Κοίμηση του Αγίου Μεγάλου Δούκα Αλεξάνδρου του Νέβσκι
Η Αγία Μερόπη (ή Μυρώπη)
Πρόκειται για την ίδια αγία που τιμάται και στις 2 Δεκεμβρίου (όπου και υπάρχει αναλυτικό υπόμνημα). Δεν είναι γνωστό γιατί εδώ επαναλαμβάνεται. Κάποια συναξαριακή πηγή αναφέρει:
«Σύναξις αυτής εν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης τὴν οὖσαν πρὸς θάλασσαν».
Ο Άγιος Deiniol (Ουαλός)
Πληροφορίες για τη ζωή αυτού του Ορθόδοξου Αγίου βρίσκονται στο βιβλίο «Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων» του Χριστοφόρου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού (Αθήνα 1985).