Όσιος Αλύπιος ο Κιονίτης
Κατάγονταν από την Αδριανούπολη της Παφλαγονίας και έζησε τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Η παράδοση λέει ότι, όταν επρόκειτο να γεννηθεί ο Αλύπιος, η μητέρα του είδε σε όνειρο ότι κρατούσε ένα λευκό αρνί με τρεις αναμμένες λαμπάδες στα κέρατά του – σύμβολα των αρετών που θα είχε το παιδί της. Οι γονείς του τον μεγάλωσαν με χριστιανική αγωγή, και εκείνος απέδωσε καρπούς εκατονταπλάσιους.
Παρόλο που είχε μεγάλη περιουσία, τη μοίρασε στους φτωχούς και τους αρρώστους της περιοχής του, γιατί χαρά του ήταν να εκπληρώνει τον νόμο του Θεού, που καλεί τους χριστιανούς να είναι «συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, φιλόφρονες». Δηλαδή να συμμετέχουν στις λύπες των άλλων, να αγαπούν σαν αδέλφια τους συνανθρώπους τους, να έχουν τρυφερή και πονετική καρδιά, να είναι περιποιητικοί και ευγενικοί.
Αφού μοίρασε τα πάντα και έμεινε πάμφτωχος, αποσύρθηκε στην έρημο για ασκητική ζωή. Λέγεται ότι έζησε πάνω σε έναν στύλο για 50 (ή, σύμφωνα με άλλους, 53) χρόνια, κάτω από όλες τις καιρικές συνθήκες. Η αρετή του τράβηξε κοντά του και άλλους ανθρώπους που ζητούσαν πνευματικό καταφύγιο. Σε όλους αυτούς στάθηκε στοργικός πνευματικός πατέρας, με συμβουλές και με το παράδειγμά του.
Κοιμήθηκε ειρηνικά το 608 μ.Χ., σε ηλικία 100 ή, κατά άλλους, 120 ετών.
Όσιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας
Γεννήθηκε από πλούσιους γονείς (μάλλον στην Παφλαγονία). Από μικρός διδάχτηκε την εγκράτεια και ότι ο πλούτος πρέπει να χρησιμοποιείται για βοήθεια των φτωχών και των αρρώστων. Όταν πέθαναν οι γονείς του, μοίρασε όλη την περιουσία του και πήγε ως ασκητής στην έρημο.
Εκεί έζησε με άλλους ασκητές, με αδελφική αγάπη και χριστιανική επιείκεια. Δεν στενοχώρησε ποτέ κανέναν· αντίθετα, μεγάλη του χαρά ήταν να φέρνει γαλήνη σε ταραγμένες ψυχές. Η φήμη της αρετής του έφτασε μέχρι τις πόλεις, και πολλοί τον επισκέπτονταν για πνευματικές συμβουλές.
Παρότι ζούσε ασκητικά, είχε μεγάλη στοργή για τα παιδιά. Έλεγε ότι, όπως η ταπεινοφροσύνη είναι θεμέλιο όλων των αρετών, έτσι και η παιδική ηλικία, από τη φύση της, είναι πιο ενάρετη από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους. Πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους κοντά του και ο όσιος χαιρόταν βαθιά. Ο Θεός, βλέποντας αυτή την αγάπη, του χάρισε τη δύναμη να θεραπεύει άρρωστα παιδιά και να βοηθά άτεκνες γυναίκες να αποκτήσουν παιδιά.
Κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα, γεμάτος αρετές.
Όσιος Ακάκιος «της Κλίμακος»
Τον αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Μόνασε στη Μικρά Ασία, στο μοναστήρι Κελλιβάρα του όρους Λάτρου, και ξεχώρισε για την απέραντη υπομονή του. Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Πλανώνται όσοι νομίζουν ότι δεν θυμώνω ποτέ. Θυμώνω, αλλά με δύο μεγαλύτερους εχθρούς: τον Σατανά και… τον εαυτό μου».
Είχε έναν πολύ δύστροπο ηγούμενο, που τον κακομεταχειριζόταν, αλλά ο Ακάκιος δεν έλεγε τίποτα και τον αγαπούσε. Μόνο που λυπόταν επειδή φοβόταν πως η συμπεριφορά του ηγουμένου έβαζε σε κίνδυνο τη σωτηρία του. Ο Ακάκιος πέθανε νέος, έχοντας υπομονή παροιμιώδη και ελπίδα ζωντανή στον Θεό.
Όσιος Ιάκωβος ο Αναχωρητής
Για τη ζωή του πληροφορούμαστε από τον Θεοδώρητο Κύρου, που τον γνώρισε προσωπικά. Καταγόταν από την πόλη Κύρου και αρχικά ασκήτευε σε ένα πολύ στενό κελί. Έπειτα ανέβηκε στο βουνό κοντά στην πόλη, όπου ασκήτευε χωρίς να έχει καν καλύβα. Έφτασε σε τόσο υψηλό πνευματικό επίπεδο, ώστε ο Θεός κάποτε του χάρισε να αναστήσει το παιδί μιας οικογένειας. Μετά από αυστηρή ασκητική ζωή, κοιμήθηκε ειρηνικά.
Όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε»
Κατάγονταν από τον Πολεμωνιακό Πόντο και ήταν γιος άρχοντα. Από νέος άφησε το σπίτι του και έγινε μοναχός. Είχε μεγάλο ζήλο και χάρισμα στη διδασκαλία, και έτσι στάλθηκε από τη μονή του σε πολλές περιοχές της Ανατολής, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και επαναλαμβάνοντας το κήρυγμα του Ιωάννη του Προδρόμου: «Μετανοείτε».
Κατόπιν πήγε στην Κρήτη, όπου έμεινε 20 χρόνια διδάσκοντας. Έπειτα πήγε στην Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε στην πόλη των Λακώνων, όπου κήρυξε, θαυματούργησε και έκτισε ναό στο όνομα του Χριστού. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή, το 998 μ.Χ.
Όσιος Σίλος, επίσκοπος Κορίνθου της Περσίας
Δεν γνωρίζουμε κανένα στοιχείο για τη ζωή του.
Εγκαίνια του Ναού του Αγίου Γεωργίου «εν τω Κυπαρίσσῳ»
(Σύμφωνα με τον Πατμιακό Κώδικα 266, στις 24 Απριλίου.)
Άγιος Πέτρος, επίσκοπος Ιεροσολύμων
Δεν αναφέρεται στους Συναξαριστές. Η μνήμη του σημειώνεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σ. 119).
Όσιος Χαιρέμων
Δεν αναφέρεται στα Μηναία ούτε στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου. Στον Παρισινό Κώδικα 1621 αναφέρεται σύντομα ότι έζησε με καθαρότητα και σωφροσύνη, και ότι ασκήτευσε στην έρημο, όπου και εκοιμήθη.
Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας από τη Χίο
Γεννήθηκε στη Χίο. Πατέρας του ήταν ο Παρασκευάς και μητέρα του η Αγγερού, η οποία πέθανε όταν ο Γεώργιος ήταν 18 μηνών. Τον ανέθρεψε η μητριά του. Μικρός δόθηκε σε έναν λεπτουργό, τον Βισσετζή, για να μάθει την τέχνη.
Σε μια εργασία στα Ψαρά, ο Γεώργιος έφυγε με κάποιους νέους και πήγε στην Καβάλα. Εκεί συνελήφθη να κλέβει από έναν κήπο. Για να αποφύγει την τιμωρία, δέχτηκε να ασπαστεί τον Ισλαμισμό, περιτμήθηκε και ονομάστηκε Αχμέτ. Όταν ήταν πια 10 ετών, επέστρεψε στη Χίο κλαίγοντας και ομολογώντας τον Χριστό. Ο πατέρας του τον μετέφερε στις Κυδωνιές για να τον προστατέψει.
Αργότερα, στα 22 του, αρραβωνιάστηκε. Ο αδελφός της μνηστής του, λόγω οικονομικών διαφορών, τον κατήγγειλε στις τουρκικές αρχές ότι ενώ έγινε Μουσουλμάνος, ξανάγινε Χριστιανός. Ο Γεώργιος βασανίστηκε σκληρά. Αφού κοινώνησε μυστικά στη φυλακή, το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 1807 αποκεφαλίστηκε με φρικτό τρόπο, λίγο-λίγο. Έτσι αξιώθηκε το στεφάνι του μαρτυρίου.
Άγιος Ιννοκέντιος ο Θαυματουργός, πρώτος επίσκοπος Ιρκούτσκ
(Ρώσος άγιος – δεν αναφέρονται άλλα στοιχεία στο αρχικό κείμενο.)
Άγιος Προκόπιος ο Πέρσης
Άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Από την Ακολουθία του στον Παρισινό Κώδικα μαθαίνουμε ότι στηλίτευσε την ειδωλολατρία και μαρτύρησε ύστερα από πολλά και διάφορα βασανιστήρια.