Ο Άγιος Ανδρέας ο Απόστολος, ο Πρωτόκλητος
Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε Πρωτόκλητος. Η ζωή του Ανδρέα μέχρι τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου ήταν περίπου ίδια με τη ζωή των άλλων μαθητών.
Μετά τη δημιουργία της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, στον Εύξεινο Πόντο, στη Θράκη, στη Μακεδονία και στην Ήπειρο. Τελικά έφτασε στην Αχαΐα. Εκεί η διδασκαλία του απέδωσε καρπούς και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι η χριστιανική πίστη διαδόθηκε πλατιά στον λαό της Πάτρας.
Ακόμη και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου της Αχαΐας Αιγεάτου, πίστεψε στον Χριστό, αφού ο Απόστολος τη θεράπευσε από βαριά αρρώστια. Το γεγονός εξόργισε τον Αιγεάτη, ο οποίος –με την παρότρυνση των ειδωλολατρών ιερέων– συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σταυρό σχήματος Χ.
Έτσι ο Απόστολος Ανδρέας «παρουσίασε τον εαυτό του στον Θεό ως δοκιμασμένο εργάτη», δηλαδή ως τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου. Το λείψανό του το έθαψε με ευλάβεια ο πρώτος επίσκοπος Πατρών, ο Στρατοκλής.
Ο Άγιος Φρουμέντιος, αρχιεπίσκοπος Αβησσυνίας (Αιθιοπίας)
Στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου (330), ένας φιλόσοφος από την Τύρο, ο Φρουμέντιος, ταξίδεψε στην Αβησσυνία (Αιθιοπία) για να συγκεντρώσει ιστορικά στοιχεία για τη χώρα. Έγινε γνωστός στη βασιλική αυλή για τη μόρφωσή του και διορίστηκε σε υψηλή διοικητική θέση. Με τη θέση και την επιρροή του άρχισε να προωθεί τον χριστιανισμό.
Αργότερα επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και ανακοίνωσε στον τότε αρχιεπίσκοπο, τον Μέγα Αθανάσιο, ότι μια πιο οργανωμένη ιεραποστολή στη χώρα θα καρποφορούσε. Ο Μέγας Αθανάσιος συμφώνησε και τον χειροτόνησε επίσκοπο το 341, με τον τίτλο «Επίσκοπος Αξώμης». Η ιεραποστολή αυτή, με βοηθό του τον Αιδέσιο, πράγματι είχε μεγάλη επιτυχία.
Ο Άγιος Αλέξανδρος Μηθύμνης
Ο Άγιος Αλέξανδρος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν επίσκοπος Μηθύμνης, ίσως ο πρώτος επίσκοπος της Μητρόπολης, και συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. Λέγεται επίσης ότι ίδρυσε μοναστήρι στην περιοχή της κοινότητας Λαφιώνας, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Για το έργο του δεν έχουμε πολλές πληροφορίες πέρα από όσα αναφέρει η ακολουθία που ψάλλεται στη μνήμη του, στις 30 Νοεμβρίου. Εκεί ο Άγιος Αλέξανδρος υμνείται ως «άγρυπνος φωτεινός οδηγός, πράος ποιμένας που κράτησε το ποίμνιο στην ευσέβεια, οδηγώντας και ποιμαίνοντάς το με χάρη, νικώντας σαν λιοντάρι τους φοβερούς αιρετικούς». Σε άλλο σημείο χαρακτηρίζεται «λαμπρό άστρο των μοναχών», και αναφέρεται ότι «η λάρνακα με τα άγια λείψανά του έγινε ιατρείο των παθών».