Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας, ο Θαυματουργός
Γεννήθηκε περίπου το 210–215 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν ειδωλολάτρες και είχαν υψηλή κοινωνική θέση στη Νεοκαισάρεια του Πόντου. Αφού ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευση, ο Γρηγόριος μαζί με τον αδελφό του Αθηνόδωρο πήγαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά. Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν. Περνώντας από την Καισάρεια, άκουσε τον μεγάλο ερμηνευτή των Γραφών, Ωριγένη, και ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε άφησε τις νομικές σπουδές και έγινε για χρόνια μαθητής του. Στη συνέχεια πήγε στην Αλεξάνδρεια και αργότερα επέστρεψε στη Νεοκαισάρεια με πλήρη θεολογική κατάρτιση και άγιο ζήλο.
Ο Μητροπολίτης Αμασείας Φαίδημος διέκρινε τα χαρίσματά του και τον χειροτόνησε επίσκοπο Νεοκαισαρείας. Η επισκοπή είχε τότε μόνο 17 χριστιανούς, αλλά αυτό δεν τον αποθάρρυνε. Εμπιστευόταν πολύ τη δύναμη της χάριτος του Θεού και είχε πάντα στο μυαλό του τα ενθαρρυντικά λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Να ενδυναμώνεσαι με τη χάρη που μας δίνεται από την ένωση μας με τον Ιησού Χριστό». Με τη βοήθεια της θείας χάριτος έκανε σπουδαίο έργο και εκχριστιάνισε σχεδόν όλη την πόλη. Έτσι, ενώ στην αρχή βρήκε 17 χριστιανούς, όταν πέθανε ειρηνικά στα τέλη του 270 μ.Χ., είχαν απομείνει στην περιοχή του μόνο 17 ειδωλολάτρες! Υπήρξε πολύ εγκρατής στη γλώσσα του, ώστε ποτέ δεν έλεγε κακό ή περιττό λόγο. Γι’ αυτό και ο Θεός τον στόλισε με το χάρισμα της θαυματουργίας.
Ο Άγιος Λάζαρος ο ζωγράφος
Ήταν αγιογράφος στο επάγγελμα και αργότερα έγινε ιερέας. Με την «πανοπλία» της ιερωσύνης αγωνίστηκε έντιμα για την πίστη. Ήταν ζηλωτής αλλά και μορφωμένος και έλεγχε τις πλάνες των οπαδών του Νεστορίου, του Ευτυχούς και του Διόσκορου. Δύο φορές στάλθηκε στη Ρώμη ως απεσταλμένος, για συνεννόηση ανάμεσα στην Ανατολική και Δυτική Εκκλησία στον κοινό αγώνα κατά των Εικονομάχων. Σε ένα από τα ταξίδια του αρρώστησε λόγω κακών καιρικών συνθηκών και πέθανε το 867 μ.Χ. Το τίμιο σώμα του τοποθετήθηκε αργότερα στο Μοναστήρι του Ευάνδρου.
Οι Άγιοι Ζαχαρίας ο Σκυτοτόμος και Ιωάννης
Αναφέρονται σε μια διήγηση όπου ο Ιωάννης είδε τον Ζαχαρία να βγαίνει από την Αγία Σοφία περιβεβλημένος με θεϊκό φως. Τον ακολούθησε στο σπίτι του και έμαθε ότι, παρόλο που ήταν παντρεμένος, ζούσε με παρθενία και σωφροσύνη, ότι μοίραζε στους φτωχούς τα μισά από τα κέρδη του ως σκυτοτόμος (τεχνίτης δερμάτων) και ότι ζούσε θεάρεστη ζωή (7ος αιώνας). Ο Ιωάννης ήταν πλούσιος και αξιωματούχος, αλλά περιφρόνησε τα εγκόσμια και ζούσε απλή, ασκητική ζωή, συχνάζοντας καθημερινά στους ναούς — όπου γνώρισε τον δερματουργό Ζαχαρία.
Ο Όσιος Λογγίνος
Ήταν ένας από τους σοφούς ασκητές της ερήμου. Μερικά από τα σοφά αποφθέγματά του περιλαμβάνονται στον «Ευεργετινό», όπου συζητά διάφορα πνευματικά θέματα με τον Αββά Λούκια. Εκοιμήθη ειρηνικά.
Οι Άγιοι Γεννάδιος και Μάξιμος, Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως
Ήταν άξιοι ποιμένες της Εκκλησίας. Ο Γεννάδιος Α΄ διαδέχθηκε το 458 τον Πατριάρχη Ανατόλιο. Πριν ήταν πρεσβύτερος στην ίδια Εκκλησία. Εργάστηκε με καρπό για την επιστροφή πολλών αιρετικών στην Ορθοδοξία. Με τη δική του συμβολή επέστρεψε και ο Μαρκιανός, πρώην Ναβατιανός, τον οποίο ο Γεννάδιος έκανε οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας. Έπεισε επίσης τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θρακό να εξορίσει τον αιρετικό Πέτρο τον Κναφέα, που είχε αρπάξει τον θρόνο της Αντιόχειας από τον ορθόδοξο Πατριάρχη Μαρτύριο. Επί των ημερών του ο αυτοκράτορας Λέων ο Μακέλλης νομοθέτησε τον αγιασμό της Κυριακής.
Ο Γεννάδιος δεν χειροτονούσε κανέναν ιερέα αν δεν γνώριζε καλά την ερμηνεία των Ψαλμών. Συγκάλεσε επίσης Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκδόθηκε εγκύκλιος «κατά της χρηματολογίας για χειροτονίες». Εκοιμήθη το 471.
Όσο για τον Πατριάρχη Μάξιμο, δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιος από τους πατριάρχες με αυτό το όνομα είναι ο άγιος. Πιθανότερα πρόκειται για τον Μάξιμο Γ΄ (1476–1482). Κατάγονταν από την Πελοπόννησο και εργάστηκε για τη βελτίωση των ηθών. Κάθε Κυριακή δίδασκε ακούραστα τον λαό.
Ο Όσιος Γεννάδιος ο Βατοπαιδινός
Ήταν δοχειάρης στη Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιον Όρος, δηλαδή υπεύθυνος για τα δοχεία λαδιού. Αξιώθηκε να δει ένα άδειο πιθάρι να γεμίζει με λάδι θαυματουργικά από την Παναγία. Εκοιμήθη ειρηνικά.
Ο Όσιος Ιουστίνος
Εκοιμήθη ειρηνικά.
Ο Άγιος Σάκ ο Πέρσης
Άγνωστος στους Συναξαριστές, αναφέρεται μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1578 χωρίς σχόλια. Ίσως να είναι ο ίδιος με τον μάρτυρα Σάκτο, που τιμάται στις 25 Ιουλίου.
Ο Όσιος Ιωάννης ο Δερμοκαΐτης
Αναφέρεται στον Συναξαριστή του Delehaye, με σημείωση ότι ασκήτεψε στον Όλυμπο της Βιθυνίας. Πρόκειται για τον μοναχό Ιωάννη (919–944), γνωστό για την αγιότητα της ζωής του την εποχή του Ρωμανού Λεκαπηνού. Μετά την πτώση του, ο αυτοκράτορας του έστειλε σφραγισμένη επιστολή όπου εξομολογούνταν τις αμαρτίες του.
Ο Όσιος Νίκων ο θαυματουργός, μαθητής του Αγίου Σεργίου
Ήταν Ρώσος (†1427 μ.Χ.).
Η Αγία Hilda (Βρεταννίδα)
Λεπτομέρειες για τη ζωή της μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο
«Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων» του Επισκόπου Τελμησσού Χριστοφόρου Κ. Κομμοδάτου (Αθήνα, 1985).